Marlena Kudlicka | Kondycja | obiekty malarskie, fotografia | 2000

Świat złożony z panoramicznej tęczowej barwy, z układów, organizmów oraz natury miękkiej – mentalnej, jest wielkim zbiorem mechanizmów i oddziaływań jednych na drugie. Dlatego też praca Marleny Kudlickiej to wyważanie sił wyważanie ciężarów, barw, przedmiotów nie tylko w ich fizycznym wymiarze lecz w ich korespondencji wobec podmiotu – osoby zanurzonej w rzeczywistości. Owa relacja dokonuje się na drodze oswajania poszczególnych przedmiotów – obiektów, które to zawierają swój potencjał znaczeniowy, funkcjonalny, swoją jakość charakterologiczną. Zatem pojawienie się ich jest znakiem obecności tychże elementów w kontekście zamalowanych płaszczyzn horyzontalnych. Te ostatnie porządkują dynamikę napięć pracy, stymulują odniesienia semantyczne do prezentowanych gablot – przedmiotów, które są równie ważne jak poszczególne barwy i kolory. Owe przedmioty zostały zebrane w sobie tylko znany kod przekazu dzięki zachowanej ukrytej analogii. Pojawia się również malarski obiekt ze sztangą , którego błękity i czernie splatają się we wzajemnym ciężarze i lekkości, oddechu i wydechu. Dlatego też „Kondycja” to utwór wielu wątków, którego dominantę stanowią poszczególne fragmenty wypowiedzi artystycznej. Znamienna staje się pozioma fotografia kobiety, zginającej się w nieważkości, czy spełniającą rolę równoważni bez punktu oparcia, gdzieś w „eterze”. Całość artykulacji wprowadza pojęcia; współoddziaływań, relacji, odniesień; jakości artystycznych, generujących nowe jakości estetyczne, do których artystka dąży i aspiruje. Zatem kluczami do odczytywania pracy może być dowolny punkt wyjścia tej synchronicznej sytuacji, pozostawiającemu odbiorcy sensualne oraz doświadczenie prawdy sztuki…

Agnieszka Balewska